Het begon allemaal in het 2de leerjaar.
Mijn ma kwam op een dag vragen of ik geen zin had op Dictie te volgen. Voor een 7 jarig kind is Dictie een moeilijk woord. Ze zei dat een soort van toneelschool was.
Mijn antwoord was simpel maar duidelijk: ' Ja, da wil ik wel volge.' Oké, ma schrijft me in en de volgende week was het zover. Ik was wel een beetje zenuwachtig. Ik wist niet wie er in mijn groep zou zitten. Dus mama moest mee naar binnen.Ik was opgelucht toen we Torsten en zijn mama zagen. Zijn mama zei ons dat hij Dictie ging voglen. Dus ik was erg opgelucht dat er iemandin mn groep zat die ik kende.
Ik deed het al van in het begin heel graag. 'Juf' Griet leerde ons articuleren, buikademhaling,...en alles wat erbij hoort om mooi en klaar te praten. Ik was in het begin heel onzeker. Maar hoe verder de jaren vorderden ,werd ik meer en meer zekerder. Ik leerde ook veel leuke mensen kenne. 4 jaar
dictie vlogen voorbij. In die 4 jaar heb ik even getwijfeld of ik weer zou keren. Gelukkig heb ik dat gedaan! Na die 4 jaar dictie mochten we kiezen: Ofwel gingen we verder en kregen we Voordracht en Drama, of wel stopten we. Sommigen hadden af gehaakt. Anderen deden verder. Ik was bij die anderen.
En daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Oke,... De lerares van voordracht was nog altijd Griet. En de lerares van Drama Vera. In dat eerste jaartje moest ik naar het middelbaar. De uren Drama kwamen niet goed overeen met mijn lessen voor school. Ik moest al men oude 'maaatjes' achterlaten om naar een groep te gaan die allemaal ouder waren dan mij. Ik dacht bij mezelf: ' Het lukt wel, gewoon uzelf zijn Lore.' Toen sloeg die verdomde onzekerheid weer toe. Ja, wa wilde ik was daar de jongste. Ik heb dat eerste jaartje overleeft. Dan begon het tweede jaar Drama en Voordracht. Zoals het een goede moeder betaamd ging ze mij voor de zoveelste keer inschrijven. Ook dat tweede jaartje vloog voorbij. En ik begon, in de tweede jaar, te beseffen dat toneel spelen echt mijn leven is, en mijn alles. Dus ik dacht als ik daar nu is op verder ging. Toen ik in een dik boekje zocht voor een studierichting voor het daaropvolgende jaar, toen wist ik het. Een richting volledig op mijn lijf geschreven: Woordkunst- en Drama. Ik ben beginnen surfen naar de site van het Kunsthumaniora in Brussel, en ik was meteen verkocht. Vele jonge acteurs waren daar afgestuurd. Zoals Anthony van Sara en 16+, Billie van 16+,....Het enige wat me verontruste was een geschiktheidstest. Maar ja dat was nog ver weg dus...Toen ik dit aan mijn lerares van Voordracht vertelde , Griet, wou ze mij helpen. Ik bracht de volgende les mijn blad mee met de dingen die ik voor die, toen nog onbekende, angstaanjagende jury. Zo moest ik op een koude regenachtige dag naar Brussel om mijn geschiktheidstest te gaan doen. (Het hele verhaal zie je op mijn sky pagina 14 tweede bericht, voor de geintreseerden...)
Na mijn mislukte geschrikheidstest bleef ik niet zomaar bij de pakken zitten. Ik wou en wil nog steeds actrice worden. En het zal me nog lukken ook. Ondertussen zit ik in mijn eerste jaartje Toneel en mn derde jaartje Voordracht. En ik doe het nog altijd met super veel zin. Ik heb me ook ingeschreven in heARTbeats. Dat is een groep met jongeren van verschillende leeftijden die met zelf een toneelstuk proberen te maken. Op een speciale manier. Ik heb ook een casting gedaan voor een film: 'Gronckelman'. Dat gaat over het ontstaan van het Pajottenland. En ik ben geselecteerd voor figurant en edelfigurant. Nu zullen jullie denken: 'Ocharme, da kind wil actrice worde ma ze mag alleen figureren.' Maar ik moet toch ergens beginnen. Niet? Ook heb ik me ingeschreven voor te figureren in progamma's op één. Want voor iets grotere rollen met meer tekst moet je camera-ervaring hebben. En na die figuraties hoop ik stilaan mijn droom te kunnen verwezelijken...
Mijn ma kwam op een dag vragen of ik geen zin had op Dictie te volgen. Voor een 7 jarig kind is Dictie een moeilijk woord. Ze zei dat een soort van toneelschool was.
Mijn antwoord was simpel maar duidelijk: ' Ja, da wil ik wel volge.' Oké, ma schrijft me in en de volgende week was het zover. Ik was wel een beetje zenuwachtig. Ik wist niet wie er in mijn groep zou zitten. Dus mama moest mee naar binnen.Ik was opgelucht toen we Torsten en zijn mama zagen. Zijn mama zei ons dat hij Dictie ging voglen. Dus ik was erg opgelucht dat er iemandin mn groep zat die ik kende.
Ik deed het al van in het begin heel graag. 'Juf' Griet leerde ons articuleren, buikademhaling,...en alles wat erbij hoort om mooi en klaar te praten. Ik was in het begin heel onzeker. Maar hoe verder de jaren vorderden ,werd ik meer en meer zekerder. Ik leerde ook veel leuke mensen kenne. 4 jaar
dictie vlogen voorbij. In die 4 jaar heb ik even getwijfeld of ik weer zou keren. Gelukkig heb ik dat gedaan! Na die 4 jaar dictie mochten we kiezen: Ofwel gingen we verder en kregen we Voordracht en Drama, of wel stopten we. Sommigen hadden af gehaakt. Anderen deden verder. Ik was bij die anderen.
En daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Oke,... De lerares van voordracht was nog altijd Griet. En de lerares van Drama Vera. In dat eerste jaartje moest ik naar het middelbaar. De uren Drama kwamen niet goed overeen met mijn lessen voor school. Ik moest al men oude 'maaatjes' achterlaten om naar een groep te gaan die allemaal ouder waren dan mij. Ik dacht bij mezelf: ' Het lukt wel, gewoon uzelf zijn Lore.' Toen sloeg die verdomde onzekerheid weer toe. Ja, wa wilde ik was daar de jongste. Ik heb dat eerste jaartje overleeft. Dan begon het tweede jaar Drama en Voordracht. Zoals het een goede moeder betaamd ging ze mij voor de zoveelste keer inschrijven. Ook dat tweede jaartje vloog voorbij. En ik begon, in de tweede jaar, te beseffen dat toneel spelen echt mijn leven is, en mijn alles. Dus ik dacht als ik daar nu is op verder ging. Toen ik in een dik boekje zocht voor een studierichting voor het daaropvolgende jaar, toen wist ik het. Een richting volledig op mijn lijf geschreven: Woordkunst- en Drama. Ik ben beginnen surfen naar de site van het Kunsthumaniora in Brussel, en ik was meteen verkocht. Vele jonge acteurs waren daar afgestuurd. Zoals Anthony van Sara en 16+, Billie van 16+,....Het enige wat me verontruste was een geschiktheidstest. Maar ja dat was nog ver weg dus...Toen ik dit aan mijn lerares van Voordracht vertelde , Griet, wou ze mij helpen. Ik bracht de volgende les mijn blad mee met de dingen die ik voor die, toen nog onbekende, angstaanjagende jury. Zo moest ik op een koude regenachtige dag naar Brussel om mijn geschiktheidstest te gaan doen. (Het hele verhaal zie je op mijn sky pagina 14 tweede bericht, voor de geintreseerden...)
Na mijn mislukte geschrikheidstest bleef ik niet zomaar bij de pakken zitten. Ik wou en wil nog steeds actrice worden. En het zal me nog lukken ook. Ondertussen zit ik in mijn eerste jaartje Toneel en mn derde jaartje Voordracht. En ik doe het nog altijd met super veel zin. Ik heb me ook ingeschreven in heARTbeats. Dat is een groep met jongeren van verschillende leeftijden die met zelf een toneelstuk proberen te maken. Op een speciale manier. Ik heb ook een casting gedaan voor een film: 'Gronckelman'. Dat gaat over het ontstaan van het Pajottenland. En ik ben geselecteerd voor figurant en edelfigurant. Nu zullen jullie denken: 'Ocharme, da kind wil actrice worde ma ze mag alleen figureren.' Maar ik moet toch ergens beginnen. Niet? Ook heb ik me ingeschreven voor te figureren in progamma's op één. Want voor iets grotere rollen met meer tekst moet je camera-ervaring hebben. En na die figuraties hoop ik stilaan mijn droom te kunnen verwezelijken...
